Sponsored Post Learn from the experts: Create a successful blog with our brand new courseThe WordPress.com Blog

WordPress.com is excited to announce our newest offering: a course just for beginning bloggers where you’ll learn everything you need to know about blogging from the most trusted experts in the industry. We have helped millions of blogs get up and running, we know what works, and we want you to to know everything we know. This course provides all the fundamental skills and inspiration you need to get your blog started, an interactive community forum, and content updated annually.

Respect Will Save the World

Fact: You will not like everyone you meet.

That’s normal. Like an unexpected yawn, there are certain things you can’t control. You’re feeling and feeling is a part of human behavior.

What is not normal is calling them names, inflicting harm, or intentionally ruining their day only because their wavelength isn’t on your frequency. Hate silently and remember that respect should be given to EVERYONE even if they are not your cup of tea.

03

Traffic sa byahe namin kahapon pauwi ng bahay. Mabilis ng dumilim kase malapit ng mag-taglamig. Mas maaga ng nagba-ba-bye ang araw kesa noong nakaraang mga Linggo. Pag patak ng 5:30 ng hapon, bumubukas na ang mga street lights. Malapit na talaga mag-Pasko.

Kung susumahin, 12 years na akong hindi nagpapasko sa Pilipinas. Nalulungkot ako, totoo. Sa tuwing magno-Noche Buena, lagi kaming naghahanap ng mga taong makakasama sa bahay o mapupuntahan. Kase hindi dito katulad sa Pilipinas na wala ng pasok pagdating ng bente-tres o bente kwatro ang majority ng mga empleyado., maraming ilaw, maraming ganap, maraming get together. 

Pero marami parin taong gustong mag-abroad.

Sabi ng RJ kahapon, maswerte daw yung mga taong nai-ha-hain na lang sa kanila ang trabaho. Yung hindi na pinaghihirapan. May mga tao daw na katulad nya, na kailangan pang dumaan sa maraming proseso para lang matanggap sa trabahong ina-applyan. Agonizing, sabi nga nya. Kaya kapag nakukuha nya ang trabahong ina-applyan nya, hindi nya agad pinakakawalan. Kase totoo namang pinaghirapan.

Naisip ko tuloy, oo nga.

Hindi ko ginustong mag-abroad. Pero sa dinami-dami ng mga taong mapipiling magtrabaho dito, malayo na ang narating ko para sa isang undergraduate at walang experience.

Kailangan kong makahanap ng trabaho agad.

Ganyan ako nung unang pagdating ko dito. Sabi ko hindi ako basta basta kukuha ng trabaho dahil mataas ang tingin ko sa sarili ko kahit wala akong akay na diploma at walang laman ng CV ko bukod sa pagpa-private tutor.

Ni hindi ko nga alam kung anong pangalan nung batang tinuruan ko. Basta pumupunta lang ako sa bahay nila kada TThS para turuan sya sa Math, Science, at English. Wala na akong masyadong maalala nung mga panahon na yon, kase saglit lang naman. Dalawang buwan.

Pagkatapos ng mahigit sampung taon, nakakakain na ako ng masarap, nakakapunta kung saan saan, at nakakapag-paaral ng dalawang estudyante. Malayo na ang narating ko kumpara sa batang hindi marunong mag-commute papuntang mall. Hindi na rin ako nanghihingi ng pera, ako na ang nagpapadala.

Iyon na siguro ang pinakamalaking tagumpay ko sa pagpunta ko dito. Na kahit wala akong hagdanang inakyatan, nakarating ako sa taas at kaya ko nang sumalo ng responsibilidad.

Maraming taong nalulungkot sa abroad lalo na pag pasko.

Pero bago tayo magreklamo, balikan muna natin kung gaano tayo kaswerte at kung anong tagumpay ang dala ng pagsasakripisyo.

Kase ang bagay na pinaghihirapan, dapat pinahahalagahan.

Hanggang Sa Muli, Paalam.

How do you measure a year in a life?

In truths that she learned?

Or in times that she cried?

In bridges she burned?

Or the way that she died?

Pinakamaraming luha ang tumutulo kapag may nagpapaalam. Doon nagsisimulang bumalik ang lahat ng magagandang ala-alang naging puhunan ng pagmamahalan at pagkakaibigan.

Maaalala mo kung papaano siya tumawa, magtampo, magalit, at mag-isip. Kung gaano kalawak para sa kanya ang mundo at kung gaano sya katindi magmahal. Kung gaano kalalim ang sugat bago sya magtanim ng sama ng loob. Kung papaanong sa isang simpleng salita, mawawala ang galit na iyon.

Pinakamaraming luha ang tumutulo kapag may nawawala ng hindi nagpapaalam.

Yung biglaan.

Dito aagos ang luhang walang katapusan dahil hindi mo inaasahan ang mga huling sandali. Hindi ka nakayakap ng mahigpit, nakipagkwentuhan ng mas matagal, o nakapagsabi manlang kung gaano mo sya pinahahalagahan.

Kumukurot sa puso ang sana’y ilang sandali pa para makipagtawanan. Kaunting panahon pa para maiparamdam ang importansya niya. Masakit at para bang hindi mo matatanggap.

How about love?

Measure in love…

Para sa isang ina na mas piniling isakripisyo ang sarili nyang pangarap, kaligayahan, at buhay upang maisalba ang sarili niyang dugo’t laman, walang pagsisisi ang babahid sa puso kahit pa sa huling saglit.

Isang matinding yakap ng pagmamahal na nagsilbing proteksyon sa mga gasgas at sugat na dulot ng isang trahedyang walang nakakaalam. Marahil sa mga sandaling ikaw mismo ang nasasaktan, hinihiling mo rin na sana, nandiyan ang iyong ina para protektahan ka. Pero walang magic. Walang kamay na lilitaw para humarang sa matutulis na bato. Ikaw lang ang sasagip sa sarili mo at sa kalong mong batang walang kalaban-laban.

How do you measure a life of a woman or a man?

How about love

Maraming luha ang tumutulo at marahil matagal na matagal na panahon pa bago matanggap ng lahat.

Para sa isang mabuting anak, ina, pinsan, at kaibigan,

Hanggang sa muli, Badeth. Paalam.

How Sensitive Are You?

Where do we draw the line between acceptable and outrageous?

I was browsing Twitter when I saw a tweet that went,

“she’s a she. but can a transwoman also join athletics? or boxing? or where can we draw the line. just a serious q. twitter.com/rrrabidcat/sta

I thought, so there is somebody else who questions these kinds of things like I do.

You might have seen that trending tweet where a transwoman was awarded best actress and created an uproar to the sensitive keyboard warriors. How can a man, trying to be a woman, win an award exclusively given to women? Can she not be categorized in the best actor’s division?

In the Philippines, freedom of speech had become so overrated that you have to think a hundred times before publishing your thoughts or you’ll probably offend someone on the web.

This is the era where susceptible people lives. You touch someone’s ego and the whole country comes bashing at you and asking you for an apology. Try criticizing something because it does not conform to your beliefs and you end up receiving threats from people you don’t even know exists.

The freedom of speech is already creating a chaos.

We are given the freedom to say our thoughts and a medium to let other people know about those thoughts. Binigyan tayo ng karapatang magsalita para gamitin natin ang mga boses natin upang ipaglaban at iparating ang ating mga saloobin sa iba. Pero hanggang saan ba ang hangganan? Or meron nga bang hangganan ang walang preno nating mga pinaglalaban?

It’s alarming how great people’s minds can be but it’s outrageous how insensitive and vulgar our mouths can get. Sometimes, people talk just to say something, without thinking twice, without gathering enough information to back their opinions. In the end, all it brings is havoc. Until everyone is against each other already.

Oftentimes, it makes me wonder, will freedom of speech really give us freedom or will it only divide us?

Sa Dulo

Kapag umabot na sa dulo

Saan pa ba maaring magtungo

Babalik ka pa ba sa simula

O gugustuhing mamalagi sa gitna




Gusto mo pa bang pagdaanan

Ang mga bagay na sumalubong

Sa iyong landas patungo sa dulo

Kaya mo pa ba ang sakit na

Dulot ng gitna

Galing simula

Na papatayin ang iyong pagkatao

Sa dulo




Kapag wala nang patutunguhan

Ano pa ba ang iyong tatapakan

Ikaw bay makikipagsapalaran

Sa daang walang kasiguraduhan




Aapak ka ba sa hangin

O lulundag sa bangin

Kapag nakarating ka na sa dulo

Ano pa bang magagawa mo

Image result for end of bridge"

My Boat of Confidence is Sinking

نتيجة بحث الصور عن ‪boat is sinking‬‏

Totoo ‘yon. Ang halaman, pag hindi naalagaan, kahit gaano pa yan kaganda, matutuyo. Malalagas. Mamamatay.

Sa isang banda, kahit gaano ka-ordinaryo ang isang halaman, kapag binigyan ng karampatang pagaalaga at pagpapahalaga, yumayabong. Namumukadkad.

Sumasaya.

****

May mga taong nakakagawa ng sarili nilang kasiyahan. Yung mga marunong maghabi ng self-love. Maalam maghilom sa mga bagay na masakit at nakakasira ng pagkatao. Self-rejuvenation ika nga nila. Hindi na kailangan ng ibang tao na mag-aalaga o magbibigay ng katiyakan na sila ay espesyal.

Pero hindi sa lahat ng pagkakataon, madaling humabi ng self-love. Nakakapagod ang maniwala sa sarili mong kakahayan. Hindi madaling tangkilikin ang sarili mong kaanyuan. Ganon din na hindi sa lahat ng pagkakataon, mapapaniwala mo ang sarili mo na, you are worth it.

****

May mga pagkakataong pinapasukan ng tubig ang bangka.  lalo na kung malakas ang alon. Hindi naman kasi parating payapa ang karagatan.

Napakaraming dahilan ng pag-galaw ng tubig sa laot na lumilikha ng malalakas na alon. Minsan, kakayaning lagpasan ng bangka ang matinding hampas ng tubig at hangin. Basta’t sapat ang mga taong naglilimas rito.

Kaya lang, kung iisa lang ang naglilimas ng tubig sa loob ng bangka, mas mabilis itong mapupuno kaysa sa mawawalan ng laman. Lulubog ang bangka, kasama ng dapat sana’y sumasagwan.

Wala Akong Masyadong Kaibigan

Wala akong masyadong kaibigan.

Totoo yung sabi nila na habang tumatanda ka, marerealize mo na hindi lahat ng taong naka-kwentuhan mo e kaibigan mo na. Hindi porke’t tumawa kayo sa iisang bagay/topic/incident, friends na kaagad kayo.

PAALALA sa mga kabataan na mahilig mag-fit in at i-please ang lahat ng nakakasalamuha, magiging tinik sa lalamunan nyo yang pagiging kupal nyo.

Sa lahat ng mga napasukan kong kumpanya, dito ako naka-encounter ng sobrang pagpa-papel, sobrang concerned sa image, OA sa competitiveness, at wala sa lugar sa chismisan at siraan.

Hindi ko sinasabing panget dito. Ang akin lang, medyo hindi maganda ang naidudulot ng appraisal sa mga empleyado. Well, siguro they just employed the people who are very prone to stepping on another person para lang umangat sila. Pero ang totoong kwento ko talaga e yung kasamahan naming bida-bida.

Sa isang grupo, hinding hindi talaga mawawala yung isang taong hinding-hindi magpapatalo. Yung may opinion sa lahat ng bagay, may say sa lahat ng pangyayari, at na-experience na lahat ng na-experience mo ultimo ang pagkain ng bubog at pag-singhot ng tae. Extreme.

Meron din yan dito sa amin.

Babae.

Maingay.

At walang kapaguran ang bunganga sa chismis at pakiki-sawsaw sa ketchup ng may ketchup.

Sa loob ng limang buwang pamamalagi ko dito, wala ni isang beses ko syang nakitaan na tinikom nya ang bibig nya sa usapan ng iba. Maraming alam. Maraming experience.

Kwentuhang action, meron! Kwentuhang drama, meron! Kwentuhang katatakutan, meron! Heartache? MERON. E kung out of this world? Puta syempre MERON! Lahat, walang pinalalampas. MERON syang kwento.

Hindi naman sa bawal, pero madalas, kapag nagkukwento ang iba, hindi pa tapos, umaatungal na sya.

Hinding hindi mo sya matatalo kahit anong klase pa yan. Literary, music, current events, labor law, company policy, animal-related, Saudi-related, personal life mo related, pa-galingan, pamukhaang bata, pa-kikihan ng boses o kahit espadahan. Sya ang mag-wawagi. At walang makakapigil sa kanya.

Scholar ka? Sya rin. Naglakad ka ng malayo? Sya rin. Sumali ka sa banda? Sya rin. Nagpapapayat ka? Sya rin. Nadapa ka sa kalsada, sya rin. Well, you get what I mean.

Kanina…

Bago kami kumain, kinukwento ko kila papa via FB messenger ang mga nagpapakitang doppelganger sa bahay nila Ada. Gusto kong bumangka nung lunch kase puta moment ko ngayon eh.

Bumaba ako as mess hall ng ganado, handing-handa sa kwento. Ganda ng plano ko sana; kung papaano ko tatagpi-tagipiin ung mga scenes para creepy.

Kaya lang itong si ate, hindi pa nga ako tapos sa climax ng kwento ko, tangina may kwento na. Syempre hindi ako nagpatalo.

Nung nasa climax na ko….

“Ang alat ng ulam ko!”

Putangina ‘Te.

Wala akong pakialam kung maalat ang ulam mo.

Naghihintay yung moment ng doppelganger kila Ada.

Nakakairita.

Oo nga pala, wala akong masyadong kaibigan.

Full Cycle

34 years ago, September 15th fell on a Sunday, just like now. And in that 34 years, it’s been only 6 times that September 15th fell on a Sunday. It was like 6 full cycles of life, being reborn all over again.


I met an Ilocano mom yesterday when we went to the garage to collect our car, which has broken down on us so many times but still we refuse to let go. I thought of my mom. We used to have a garage too and we were living in a small makeshift house, surrounded by cars which were hanging on, just like ours.


I found out that the Ilocano mom was the mother of your friend, who happens to be the owner of the garage. And his father was there too. So were his brother and his brother’s family. I felt a sour pang in m heart. I was missing my family.


How nice would it be if I’m able to bring my loved ones here with me? Maybe the hot days wouldn’t be as scorching, and the sand wouldn’t be as dull. But I cannot force them to be at a place where they’d rather not. They have a life and plans of their own.
I especially miss them now. Now that I’m at another full cycle. It could have been a nice and quiet gathering where the only present needed is the warmth of their company and the sound of our collective laughter.


I purposely shut down the notification of all my online accounts, to see who would remember and who would not. Surprisingly, aside from my 1st-degree family, only a few people did. I think that’s beautiful; that the power of the heart can surpass distance and silence. That loving doesn’t mean saying it every day, rather, it is rooted in the heart.


But then caring for another being isn’t to be measured by how sharp their memory is. Our minds could fail us but that doesn’t mean that we care for other people any less. It just proves that the intensity of our concern varies from one person to the other. But that is one thing we should never ever question. Because you should never compare yourself to others.

Here’s to another cycle.
Here’s to another life.
I hope this cycle brings more blessings.