You’ll never know how envy feels like when you start longing for a feeling.

It hit me hard this time because nobody asks how I really am except for those occasional head tilts, waiting for an “it’s fine” answer.

Nobody tells me I’m pretty. Nobody talks to me like they mean it. Nobody asks if I want something or if I need something. Nobody takes candid photos of me just because they are overwhelmed by my presence.

Nobody is proud of me.

You’ll never know what jealousy feels like when you start longing for attention.

While some people gets appreciated, I try my best to give self love. I do my best to encourage myself and tell me I’m proud of me.

And it breaks my heart to feel unloved.

Pandemic and Unemployment

It has been 2.5 months since I lost my job. 

This is actually my first termination and my ego is hurt. Badly. 

It was all because of a debit card that I failed to collect on a weekend.

When the banks are closed.

It was absurd. But come to think of it, it was maybe for the better. 

When I got transferred as an EA to the Managing Director, I’ve had less sleep and more anxiety attacks. I wasn’t prepared on the task that was given. The EA of 9 long years turned the job over to me for 2 and a half days.

It was overwhelming. 

I was scared I’d do something wrong. When the day that I had to work alone finally came, I realized that I was, in fact, working as a PA. I didn’t like that. I started to lose grasp of what was going on with the company. Instead, I was arranging my boss’ internet connection at home. 

Still, my ego is crushed. 

I even came to praying that the company lose all its projects and go bankrupt. But then I thought of my colleagues who had long term plans. So, I stopped praying for that. Instead, I started praying that I’d be able to find a job that will value my efforts and skills. 

2 and a half months without a job is devastating. I am starting to feel depressed. I can understand that the lockdown is playing a huge part on jobseekers not being able to get interviews. But this is taking a toll on my mental health and our family’s monthly budget. 

Then again, look at how the world is right now. Look at all the cancelled plans, the seemingly unbreakable first-world economy, and the lives lost abruptly. 

I am constantly praying and I believe that God’s plan is greater than mine. Maybe the answer to my prayers will not be granted now, but knows? It might be tomorrow, or next week.

My faith shouldn’t waiver. After all, God is looking for that perfect job for me.

Respect Will Save the World

Fact: You will not like everyone you meet.

That’s normal. Like an unexpected yawn, there are certain things you can’t control. You’re feeling and feeling is a part of human behavior.

What is not normal is calling them names, inflicting harm, or intentionally ruining their day only because their wavelength isn’t on your frequency. Hate silently and remember that respect should be given to EVERYONE even if they are not your cup of tea.

03

Traffic sa byahe namin kahapon pauwi ng bahay. Mabilis ng dumilim kase malapit ng mag-taglamig. Mas maaga ng nagba-ba-bye ang araw kesa noong nakaraang mga Linggo. Pag patak ng 5:30 ng hapon, bumubukas na ang mga street lights. Malapit na talaga mag-Pasko.

Kung susumahin, 12 years na akong hindi nagpapasko sa Pilipinas. Nalulungkot ako, totoo. Sa tuwing magno-Noche Buena, lagi kaming naghahanap ng mga taong makakasama sa bahay o mapupuntahan. Kase hindi dito katulad sa Pilipinas na wala ng pasok pagdating ng bente-tres o bente kwatro ang majority ng mga empleyado., maraming ilaw, maraming ganap, maraming get together. 

Pero marami parin taong gustong mag-abroad.

Sabi ng RJ kahapon, maswerte daw yung mga taong nai-ha-hain na lang sa kanila ang trabaho. Yung hindi na pinaghihirapan. May mga tao daw na katulad nya, na kailangan pang dumaan sa maraming proseso para lang matanggap sa trabahong ina-applyan. Agonizing, sabi nga nya. Kaya kapag nakukuha nya ang trabahong ina-applyan nya, hindi nya agad pinakakawalan. Kase totoo namang pinaghirapan.

Naisip ko tuloy, oo nga.

Hindi ko ginustong mag-abroad. Pero sa dinami-dami ng mga taong mapipiling magtrabaho dito, malayo na ang narating ko para sa isang undergraduate at walang experience.

Kailangan kong makahanap ng trabaho agad.

Ganyan ako nung unang pagdating ko dito. Sabi ko hindi ako basta basta kukuha ng trabaho dahil mataas ang tingin ko sa sarili ko kahit wala akong akay na diploma at walang laman ng CV ko bukod sa pagpa-private tutor.

Ni hindi ko nga alam kung anong pangalan nung batang tinuruan ko. Basta pumupunta lang ako sa bahay nila kada TThS para turuan sya sa Math, Science, at English. Wala na akong masyadong maalala nung mga panahon na yon, kase saglit lang naman. Dalawang buwan.

Pagkatapos ng mahigit sampung taon, nakakakain na ako ng masarap, nakakapunta kung saan saan, at nakakapag-paaral ng dalawang estudyante. Malayo na ang narating ko kumpara sa batang hindi marunong mag-commute papuntang mall. Hindi na rin ako nanghihingi ng pera, ako na ang nagpapadala.

Iyon na siguro ang pinakamalaking tagumpay ko sa pagpunta ko dito. Na kahit wala akong hagdanang inakyatan, nakarating ako sa taas at kaya ko nang sumalo ng responsibilidad.

Maraming taong nalulungkot sa abroad lalo na pag pasko.

Pero bago tayo magreklamo, balikan muna natin kung gaano tayo kaswerte at kung anong tagumpay ang dala ng pagsasakripisyo.

Kase ang bagay na pinaghihirapan, dapat pinahahalagahan.

Hanggang Sa Muli, Paalam.

How do you measure a year in a life?

In truths that she learned?

Or in times that she cried?

In bridges she burned?

Or the way that she died?

Pinakamaraming luha ang tumutulo kapag may nagpapaalam. Doon nagsisimulang bumalik ang lahat ng magagandang ala-alang naging puhunan ng pagmamahalan at pagkakaibigan.

Maaalala mo kung papaano siya tumawa, magtampo, magalit, at mag-isip. Kung gaano kalawak para sa kanya ang mundo at kung gaano sya katindi magmahal. Kung gaano kalalim ang sugat bago sya magtanim ng sama ng loob. Kung papaanong sa isang simpleng salita, mawawala ang galit na iyon.

Pinakamaraming luha ang tumutulo kapag may nawawala ng hindi nagpapaalam.

Yung biglaan.

Dito aagos ang luhang walang katapusan dahil hindi mo inaasahan ang mga huling sandali. Hindi ka nakayakap ng mahigpit, nakipagkwentuhan ng mas matagal, o nakapagsabi manlang kung gaano mo sya pinahahalagahan.

Kumukurot sa puso ang sana’y ilang sandali pa para makipagtawanan. Kaunting panahon pa para maiparamdam ang importansya niya. Masakit at para bang hindi mo matatanggap.

How about love?

Measure in love…

Para sa isang ina na mas piniling isakripisyo ang sarili nyang pangarap, kaligayahan, at buhay upang maisalba ang sarili niyang dugo’t laman, walang pagsisisi ang babahid sa puso kahit pa sa huling saglit.

Isang matinding yakap ng pagmamahal na nagsilbing proteksyon sa mga gasgas at sugat na dulot ng isang trahedyang walang nakakaalam. Marahil sa mga sandaling ikaw mismo ang nasasaktan, hinihiling mo rin na sana, nandiyan ang iyong ina para protektahan ka. Pero walang magic. Walang kamay na lilitaw para humarang sa matutulis na bato. Ikaw lang ang sasagip sa sarili mo at sa kalong mong batang walang kalaban-laban.

How do you measure a life of a woman or a man?

How about love

Maraming luha ang tumutulo at marahil matagal na matagal na panahon pa bago matanggap ng lahat.

Para sa isang mabuting anak, ina, pinsan, at kaibigan,

Hanggang sa muli, Badeth. Paalam.

How Sensitive Are You?

Where do we draw the line between acceptable and outrageous?

I was browsing Twitter when I saw a tweet that went,

“she’s a she. but can a transwoman also join athletics? or boxing? or where can we draw the line. just a serious q. twitter.com/rrrabidcat/sta

I thought, so there is somebody else who questions these kinds of things like I do.

You might have seen that trending tweet where a transwoman was awarded best actress and created an uproar to the sensitive keyboard warriors. How can a man, trying to be a woman, win an award exclusively given to women? Can she not be categorized in the best actor’s division?

In the Philippines, freedom of speech had become so overrated that you have to think a hundred times before publishing your thoughts or you’ll probably offend someone on the web.

This is the era where susceptible people lives. You touch someone’s ego and the whole country comes bashing at you and asking you for an apology. Try criticizing something because it does not conform to your beliefs and you end up receiving threats from people you don’t even know exists.

The freedom of speech is already creating a chaos.

We are given the freedom to say our thoughts and a medium to let other people know about those thoughts. Binigyan tayo ng karapatang magsalita para gamitin natin ang mga boses natin upang ipaglaban at iparating ang ating mga saloobin sa iba. Pero hanggang saan ba ang hangganan? Or meron nga bang hangganan ang walang preno nating mga pinaglalaban?

It’s alarming how great people’s minds can be but it’s outrageous how insensitive and vulgar our mouths can get. Sometimes, people talk just to say something, without thinking twice, without gathering enough information to back their opinions. In the end, all it brings is havoc. Until everyone is against each other already.

Oftentimes, it makes me wonder, will freedom of speech really give us freedom or will it only divide us?

Sa Dulo

Kapag umabot na sa dulo

Saan pa ba maaring magtungo

Babalik ka pa ba sa simula

O gugustuhing mamalagi sa gitna




Gusto mo pa bang pagdaanan

Ang mga bagay na sumalubong

Sa iyong landas patungo sa dulo

Kaya mo pa ba ang sakit na

Dulot ng gitna

Galing simula

Na papatayin ang iyong pagkatao

Sa dulo




Kapag wala nang patutunguhan

Ano pa ba ang iyong tatapakan

Ikaw bay makikipagsapalaran

Sa daang walang kasiguraduhan




Aapak ka ba sa hangin

O lulundag sa bangin

Kapag nakarating ka na sa dulo

Ano pa bang magagawa mo

Image result for end of bridge"

My Boat of Confidence is Sinking

نتيجة بحث الصور عن ‪boat is sinking‬‏

Totoo ‘yon. Ang halaman, pag hindi naalagaan, kahit gaano pa yan kaganda, matutuyo. Malalagas. Mamamatay.

Sa isang banda, kahit gaano ka-ordinaryo ang isang halaman, kapag binigyan ng karampatang pagaalaga at pagpapahalaga, yumayabong. Namumukadkad.

Sumasaya.

****

May mga taong nakakagawa ng sarili nilang kasiyahan. Yung mga marunong maghabi ng self-love. Maalam maghilom sa mga bagay na masakit at nakakasira ng pagkatao. Self-rejuvenation ika nga nila. Hindi na kailangan ng ibang tao na mag-aalaga o magbibigay ng katiyakan na sila ay espesyal.

Pero hindi sa lahat ng pagkakataon, madaling humabi ng self-love. Nakakapagod ang maniwala sa sarili mong kakahayan. Hindi madaling tangkilikin ang sarili mong kaanyuan. Ganon din na hindi sa lahat ng pagkakataon, mapapaniwala mo ang sarili mo na, you are worth it.

****

May mga pagkakataong pinapasukan ng tubig ang bangka.  lalo na kung malakas ang alon. Hindi naman kasi parating payapa ang karagatan.

Napakaraming dahilan ng pag-galaw ng tubig sa laot na lumilikha ng malalakas na alon. Minsan, kakayaning lagpasan ng bangka ang matinding hampas ng tubig at hangin. Basta’t sapat ang mga taong naglilimas rito.

Kaya lang, kung iisa lang ang naglilimas ng tubig sa loob ng bangka, mas mabilis itong mapupuno kaysa sa mawawalan ng laman. Lulubog ang bangka, kasama ng dapat sana’y sumasagwan.

Wala Akong Masyadong Kaibigan

Wala akong masyadong kaibigan.

Totoo yung sabi nila na habang tumatanda ka, marerealize mo na hindi lahat ng taong naka-kwentuhan mo e kaibigan mo na. Hindi porke’t tumawa kayo sa iisang bagay/topic/incident, friends na kaagad kayo.

PAALALA sa mga kabataan na mahilig mag-fit in at i-please ang lahat ng nakakasalamuha, magiging tinik sa lalamunan nyo yang pagiging kupal nyo.

Sa lahat ng mga napasukan kong kumpanya, dito ako naka-encounter ng sobrang pagpa-papel, sobrang concerned sa image, OA sa competitiveness, at wala sa lugar sa chismisan at siraan.

Hindi ko sinasabing panget dito. Ang akin lang, medyo hindi maganda ang naidudulot ng appraisal sa mga empleyado. Well, siguro they just employed the people who are very prone to stepping on another person para lang umangat sila. Pero ang totoong kwento ko talaga e yung kasamahan naming bida-bida.

Sa isang grupo, hinding hindi talaga mawawala yung isang taong hinding-hindi magpapatalo. Yung may opinion sa lahat ng bagay, may say sa lahat ng pangyayari, at na-experience na lahat ng na-experience mo ultimo ang pagkain ng bubog at pag-singhot ng tae. Extreme.

Meron din yan dito sa amin.

Babae.

Maingay.

At walang kapaguran ang bunganga sa chismis at pakiki-sawsaw sa ketchup ng may ketchup.

Sa loob ng limang buwang pamamalagi ko dito, wala ni isang beses ko syang nakitaan na tinikom nya ang bibig nya sa usapan ng iba. Maraming alam. Maraming experience.

Kwentuhang action, meron! Kwentuhang drama, meron! Kwentuhang katatakutan, meron! Heartache? MERON. E kung out of this world? Puta syempre MERON! Lahat, walang pinalalampas. MERON syang kwento.

Hindi naman sa bawal, pero madalas, kapag nagkukwento ang iba, hindi pa tapos, umaatungal na sya.

Hinding hindi mo sya matatalo kahit anong klase pa yan. Literary, music, current events, labor law, company policy, animal-related, Saudi-related, personal life mo related, pa-galingan, pamukhaang bata, pa-kikihan ng boses o kahit espadahan. Sya ang mag-wawagi. At walang makakapigil sa kanya.

Scholar ka? Sya rin. Naglakad ka ng malayo? Sya rin. Sumali ka sa banda? Sya rin. Nagpapapayat ka? Sya rin. Nadapa ka sa kalsada, sya rin. Well, you get what I mean.

Kanina…

Bago kami kumain, kinukwento ko kila papa via FB messenger ang mga nagpapakitang doppelganger sa bahay nila Ada. Gusto kong bumangka nung lunch kase puta moment ko ngayon eh.

Bumaba ako as mess hall ng ganado, handing-handa sa kwento. Ganda ng plano ko sana; kung papaano ko tatagpi-tagipiin ung mga scenes para creepy.

Kaya lang itong si ate, hindi pa nga ako tapos sa climax ng kwento ko, tangina may kwento na. Syempre hindi ako nagpatalo.

Nung nasa climax na ko….

“Ang alat ng ulam ko!”

Putangina ‘Te.

Wala akong pakialam kung maalat ang ulam mo.

Naghihintay yung moment ng doppelganger kila Ada.

Nakakairita.

Oo nga pala, wala akong masyadong kaibigan.