If Tea Can Make Me Feel Better, Why Am I Still Upset?

Who could probably change the mind

Of somebody who has already decided?

The desperate.

 

Advertisements

Movie Review: Ang Nawawala

Related image

Musika,
Larawan,
Pagkakataon.

Para sa henerasyong naniniwala sa kapangyarihan ng pag-ibig, salita, at pagmu-move on. In short, para sa ating lahat.
At para na rin sa mga hipsters.
Papuri muna sa napakagandang trailer ng Ang Nawawala. Malinis, maganda, nakaka-curious. 
 
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
 

Ang kwentong ito ay tungkol sa buhay ni Gibson (Dominic Roco), ang lalaking hindi pipi subalit hindi nagsasalita, at sa mga pangyayari sa buhay nya bilang anak, kapatid, at kaibigan.

Para sa katulad kong hipster wanna-be, nagustuhan ko ang cinematography. It is a mixture of the vintage and the modern. Magaan sa mata ang mga kulay dahil oldies ang datingan. Maganda rin ang mga tugtugan. Papuring muli sa choice of music, lalong lalo na sa mga oldies but goodies. 

 

BAKIT MO ITO KAILANGANG PANOORIN?

Hindi ito katulad ng iyong average millenial movie. Hindi ito sumasalamin sa angst na ipinahihiwatig sa pamamagitan ng mga walang katapusang batuhan ng salita ng mga kabataan. In short, hindi ito ang tipikal na pelikulang milenyo na puro galit ng mga kabataan ang pinakikita. Hello Bloody Crayons. Nagsayang ako ng oras sa panonood sayo.

Maganda ang “Ang Nawawala” dahil:

MUSIKA

Umikot ang kwento ng pagiging kaibigan ni Gibson kasabay ng musika. Ipinahahayag ni Gibson ang kanyang damdamin gamit ang mga liriko ng mga awitin na pinipili nyang pakinggan at patugtugin. Astig di ba? Hindi ito katulad ng ibang pelikulang puro salitaan, puro ngaw-ngawan. Sa pelikulang ito, hindi man nagsasalita si Gibson, ramdam mo parin ang mga emosyong hindi nya nilalapatan ng boses. San ka nakakita ng nag-sex pero napigilang umungol? 

Maganda ang paggamit ng musika bilang isa sa mga medium upang ipahiwatig ang damdamin. Panoorin mo ito kung mahilig ka sa mga musika (at musikerong) indie. Saka kung fan ka ng mga bagay na underrated; katulad ng mga klasikong kanta at music store na nagpapatugtog ng mga lumang plaka. Pati na rin mga gig venues na hindi man kasing laki ng Araneta, kasing awesome  naman ang perfomers.

 

LARAWAN

Alam mo ba yung taong nandiyan pero parang wala naman?

Produkto si Gibson ng isang discreetly dysfunctional family. Yung alam mong may problema pero pinipilit nilang burahin ang imaheng ganon. Maraming ganyan ngayon. Mga akala mo ok lang, pero akala mo lang pala yun. Camera ang tanging gamit ni Gibson para makuha ang mga masasayang pangyayari sa paligid nya. Para marahil ma-immortalize ang mga ito. Ganon naman di ba? Para mahawakan mo ang isang sandali at maitago ito ng matagal nang hindi nagbabago.

 

PAGKAKATAON

It ay para sa ating mga firm believer ng second chances. 

Hello, Enid! Leche ka balik ka parin ng balik sa ex mong pulpol kahit alam mo namang mahal na mahal ka ni Gibson.

Isa sa mga natutunan ko sa pelikulang ito, ang buhay ay maghahain sa atin ng maraming maraming pagkakataon. Panahong maghilom, panahong tumanggap, panahon para mabuhay sa ngayon.

Ang coping up ni Gibson ay hindi madali, pero kaya. Ganon din naman sa totoong buhay hindi ba? Kanya kanya ng paraan, kung saan ka pinakamabilis na maghihilom. Basta kailangan, ang goal nito ay ang makausad dahil hindi tumitigil ang mundo dahil lang pinili nating hindi sumabay.

 

10 stars para sa pelikula at 8 stars naman para kay Mercedes Cabral na bagay na bagay maging mukhang boho. Napagkamalan kong katutubo e.

Kaya Mo Nga Ba Iyan?

Don’t you find the words KAYA MO YAN as paradoxical?

Madalas nating sabihin ang mga katagang “KAYA MO YAN” kapag may kaibigan o kakilala tayong may pinagdaraanang problema. Kapag may problema sa kalusugan, KAYA MO YAN. Kung may problema sa pera o relasyon, KAYA MO YAN. Kung may problema sa trabaho, sa mga nakakasalamuha sa trabaho o kahit may problema sa grades, KAYA MO YAN.

Gawin nating ganito.

Sa mga palaro katulad ng sprint o marathon, madalas, ang mga audience ang nagpapalakas ng loob at sumisigaw ng “YOU CAN DO IT!”

“KAYA MO YAN!”

FOR THE WIN!”

Madali lang sabihin.

Sila kasi yung mga tao na naghihintay lang ng resulta. Yung nanghihintay ng pagkapanalo ng mga bet nila sa palaro. Madaling sabihin kase spectators lang naman sila. Hindi nila alam ang sakit ng binti at muscles ng mga contestant na tumatakbo sa field. Hindi nila ramdam ang hirap ng paghugot ng hangin at sakit sa dibdib kapag nauubusan na ng hininga.

May kakilala ka bang kumukuha ng course na hindi naman nya gusto?

Nauso noon ang pagkuha ng nursing course pagkatapos ng high school. Yun daw kasi ang course na indemand. May mga kakilala akong “nakumbinsi” na kumuha ng parehong kurso para sigurado daw na may makukuhang trabaho pagkatapos ng graduation. Malaki daw kasi ang tyansa na makapagtrabaho sa ibang bansa dahil maraming naghahanap ng nurse noong panahon na iyon. Ang iba, pinagaral ng tito/tita, may sponsor na ninong, o sadyang naakit ng magulang para makaahon sa kahirapan. Sa kalagitnaan ng kurso, mahihirapan ang estudyante at ano ang maririnig na advise galing sa iba? KAYA MO YAN.

Nakakagaan ba talaga sa pakiramdam nila ang mga salitang iyon? Naeencourage parin ba kaya sila?

Minsan, mahirap itagpi ang salitang KAYA MO YAN sa problemang pinagdadaan ng iba. Hindi rin naiibsan ang paghihirap sa pamamagitan ng kapangyarihan ng tatlong payak na salitang iyon. Totoo naman na maaari itong magbigay ng encouragement, pero to what extent?

Imposible mo kasing sabihin sa ibang tao na kaya nya ang isang bagay kung wala ka naman sa sapatos nya. Alam naman natin ang bawat isa sa atin ay unique in our ways, how can you then put yourself in some other else’s shoes?

Case to case basis rin naman ito. Depende kung kasama ka sa loop ng problema. Kung direkta kang naaapektuhan ng mga bagay bagay. Siguro doon, mas ramdam at nakakagaan ng pakiramdam ang KAYA MO YAN.

Ano nga ba ang angkop na sabihin?

Kung ako ang tatanungin, mas makabuluhan siguro ang pagdurutong ng ANO ANG MAITUTULONG KO PARA MAIBSAN ANG PAGHIHIRAP MO? o GAGAWIN KO KO ANG MAKAKAYA KO PARA MAPAGAAN ANG MGA DALAHIN MO UPANG MAKAYA MO YAN.

Ikaw? Ano sa tingin mo?

Image result for kaya mo yan quotes
Galing sa tumblr na nakasulat sa imahe.

Movie Review: 100 Tula Para Kay Stella

Image result for 100 tula para kay stella
 

Kung naghahanap ka ng magaan na kwento, hindi ito ang pelikula para sa iyo. Usong uso ngayon ang pelikulang may kurot sa puso. Maghanda ng tissue ang mga may isyu sa pag-ibig.

Hindi naman mahirap antigin ang puso ng mga Pinoy. Madali kasi tayong maka-relate sa maraming bagay.

Kung nasa age group ka ng 17~21, madali mong makakabagayan ang pelikula dahil ang setting nito ay tumatakbo sa buhay kolehiyo nina Fidel at Stella. Sinasalamin ng karakter na ito ang tipikal na buhay ng mga college students. Hindi ko na siguro kailangan pang sabihin ang plot ng istorya nito dahil malamang sa hindi, napanood mo na ang trailer. Sa bilis ba naman ng trending nya sa social media, mapagiiwanan ka pa ba?

MGA PANGUNAHING TAUHAN:

Si Stella.
Noong una kong nakitang lumabas si Stella sa pelikulang ito, naisip ko, may Freshman ba talaga na ganon na nakataas ang self confidence sa unang linggo ng klase? Meron ba talagang naka-lipstick kaagad ng itim? Hindi kaya sya sinita ng guard sa entrance ng campus?

Rebelde ang karakter ni Stella na hindi naman talaga malabong mangyari sa mga kabataan, kahit noon pa. Alam nya kaagad ang gusto nya at gagawin nya lahat para makuha iyon. Naalala ko nung 17~18 ako, ang gusto ko lang talaga e, manood ng mga concert sa Wow Philippines. Sigurado akong gusto kong makatapos ng pag-aaral pero hindi ako sigurado kung gusto ko talagang maging Engineer. Si Stella, desidido na.

Kung susumahin, palagay ko, hindi sya ganon ka-realistic. 

Si Fidel.
Salamin ng isang mabuting estudyante. Nag-aaral, nagloloko, nai-inlove, gumawa ng mga kakornyhan sa buhay. Ito realistic to. Maraming makakarelate na torpeng introverts. Yung nainlab sa kaibigan pero walang lakas ng loob magsabi kasi nga “nauutal”, parang si Fidel. Pano mo nga naman sasabihin sa isang babae na gusto mo sya kung hindi mo kayang sabihin ng harapan? Syempre gagawa ka ng sulat sa kanya ng palihim habang nagiging isang mabuting kaibigan ka. Sa kaso ni Fidel, tula. Isaang daan. Para pwedeng icompile at gawing regalo pag dating ng perfect timing. 

Si Danica.
Ang babaeng version ni Fidel. Ang spare tire. Nagmamahal ng walang kapalit. Nagmamahal kahit nasasaktan. Mula noon, hanggang ngayon, si Danica ang babaeng, nandiyan lang.

Bakit kailangan mo itong panoorin?

Maaring may mga bagay na hindi realistic sa pelikulang ito pero marami itong dala-dalang aral at fruitful realizations. Tuturuan ka nito kung papanong turuan ang iyong sariling maging matatag kahit na may mga bagay na hindi mo makukuha. Kahit gaano mo pa ito kagusto.

Kung isa ka sa mga maraming kabataan na kulang sa tiwala sa sarili, tuturuan ka nito kung papaano makita ang ganda sa sarili mo, kahit ano pa ang itsura o kapansanang mayroon ka. Kaya mo, kung gugustuhin mo, pero nakakatulong ang magkaroon ng taong magtutulak sayo para abutin ang mga pangarap mo.

Ang pagmamahal ay hindi parating masarap. May kaakibat itong sakripisyo at pagpaparaya. Hindi laging masaya o nakakakilig. Ang pagmamahal ay nasusukat sa kung papaano ka magmahal ng walang kapalit.

May mga taong darating sa buhay mo na hindi mo inaasahan. Kadalasan, ito ang mga taong magbibigay sa iyo ng matinding leksyon sa buhay. Minsan hindi ito ang taong naiisip natin na sasalo sa atin kapag kailangan natin ng tulong. Pero minsan, sila yung mga taong gagabay para lubusan mong maramdaman ang saya.

Kahit gaano kahirap mag-move on, may darating na tao para tulungan kang maka-usad. Kailangan mo lang maging matiyaga.

Ang bawat pagkakataon ay magandang pagkakataon para sabihin ang damdamin. Walang bukas, walang sa susunod na araw. Ang bawat pagkakataon ay may kaakibat ng consequence, so ganon din naman kung sasabihin mo ngayon ang sasabihin mo bukas. Wag mo nang patagalin. Sa madaling salita, “Sabihin mo na.”


Dito Ka Ba Nakatira?

Ayaw kong umuwi
Sa maingay na bahay na puno ng mga pekeng tawanan
Mga mapanlinlang na kwentuhan
Para lang punuan ang mga nakabiting katahimikan
Ayaw kong makakita ng mga taong nakamaskara
Mukhang maaayos at nakapintura
Pero tumitira ng pana kapag hindi ka nakatingin
Ayaw ko rin makipagplastikan sa mga
Nagpapakilalang kaibigan
Pero sa huli, unti unti kang sisiraan
Dahil sa inggit na walang dahilan

Ayaw kong umuwi
Doon sa nakakalokong tahanan
Na wala kang mararamdamang kalayaan
Kung saan ang mga makakasalamuha mo
Ay mga nakasimangot na payaso
Mga pusang may pusong leon
Na handang lapain ka kapag hindi ka nakalingon

Ayaw kong umuwi sa mga taong mapagsamantala
Tama na.
Ayaw ko na.

The Happy Pepe Series: Si Ines

Normal lang para sa isang babaeng single ang ma-inlove at maglandi sa opposite sex lalo na kung malapit na syang maiwan ng huling biyahe ng tren… pag malapit ng magsarado ang pintuan ng langit, o kapag nasa bingit na ng kamatayan ang bulaklak.

Puta ang tingin ng karamihan ng mga ibang lahi sa mga Pinay. Masakit mang tanggapin at patuloy mo mang i-deny, given na yan. Kadalasan kasi sa mga Pilipina, madaling ma-fall; yung iba in love, yung iba in lust, pero karamihan sa atin, in gifts. Ganyan tayo e, sanay na sanay tayong manggatas ng ibang lahi.
Mag-iisang taon nang nagta-trabaho dito si Ines. Sa HR sya nakaupo kaya madalas ko siyang makausap, marami kasi akong tinatanong bilang baguhan palang ako. Hindi nagtagal, naging magkaibigan kami ni Ines. Sa aming tatlo na kadalasang magkasama, mas kampante ako na sya ang kasama ko… palagay ko, nagiging masyado na rin syang kampante na ako ang kasama nya.

Sanay akong nakakakita ng mga taong tulala sa trabaho. Minsan dahil sa pagod, sa boredom, o dahil sa mga personal baggage na dinadala hanggang sa trabaho. Para kay Ines, lovelife yun. Pano ko nalaman?

Para sa departamentong kinabibilangan ni Ines, hindi ko akalaing hindi nya kayang kipkipin ang mga bagay na pribado. Masarap din minsan na makipagkaibigan sa mga hindi marunong magtago ng sikreto, marami kang nalalaman kahit hindi ka nagtatanong. Kasama ko si Ines madalas magcommute. Naglalakad kami papunta sa mall dahil doon ang bagsakan ng mga taxi at bus at ang daanan ng iyon ang saksi sa pagbubunyag ni Ines ng mga bagay na ikinatutulala nya sa trabaho.

Mayroon daw syang dalawang katextmate. At first I was like… errrr… but then.
Pareho daw kasing kaopisina namin ang katextmate nya. So I was like WOAH!

Kasabay ng paglantak nya sa Mcdo fries, nasimula siyang magkwento sa akin. Hindi ko na ikukwento kung paano sya “napilitang” magkwento ng mga pangyayari sa buhay nya sa pamamagitan ng:

“Nakakinis kase sila eh”
“Ha?”
“Pagkatapos akong landiin at paasahin. Nakakastress.”
“Ano?”
“Ehhh…”
“Bakit ba?”
“Secret.”
“Ok.”

“Gusto mo fries?”
“Hindi magluto ako sa bahay.”
“Napapastress eating tuloy ako kase yung mga yun e. Wag mong sasabihin sa iba lalo na sa “kabilang group” ng mga babae ah. Mga chismosa yun eh.”

And the rest is history.

Matanda na ang Acting Manager ng kumpanya namin. Kaka-60 lang nya recently at sya ang boylet number 1 ni Ines. Dito rin nagta-trabaho ang pamangkin ng Acting Manager at sya naman ang boylet number 2. Talk about tuhog.

Kaya naman pala laging laman ng usapan naming tatlo ang boylet number 1 at sa tuwing yun ang kwentuhan, parang may pilikmata ng kambing ang pekpek ni Ines sa kilig. I’m not saying na posible yun, I’m not saying rin na hindi. You be the judge.

Kaya naman pala ok lang sa boylet number 1 na magpabalik-balik sa opisina nya si Ines kahit meron namang sekretarya na point of contact.

Itutuloy.


The Happy Pepe Series: Introduction

Pinalad akong makalipat ng trabaho Pebrero nitong taon. Sa totoo lang, hindi ko gusto na maraming babae sa opisina. Una, dahil tumataas ang expectation ng mga nakapaligid sa uri ng pananamit, pagkilos, at kabuuhan ng itsura mo. Hindi naman sa masyado akong apektado pero nakakairita yung pinupuna ang iyong fashion sense. Pangalawa, ayoko talaga sa mga babaeng tunog kiki ang boses. Sumasakit ang ulo pag masyadong mataas ang decibels. Pangatlo, ayokong maging obligadong makipagusap kaya ayoko ng chikahan. Gusto ko lang ng tahimik na buhay.

Sa loob ng opisina, mayroong akong kasamang anim na babae. Anim na babaeng saksakan ng tagal magbanyo at napakalakas ng boses pag nagkukwentuhan sa corridor. Parang isang barangay ng mga boses kiki ang umaalingawngaw sa opisina kapag nagpulong-pulong. Sa totoo lang hindi naman sila ganoon kadalas na naguumpukan; hati kase sa dalawang grupo ang mga babae bago pa ako dumating, Apat vs. dalawa ang labanan, at dahil mahilig akong kumampi sa mga underdogs, apat vs. tatlo na ngayon.
Ang kwento ng Happy Pepe ay hindi tungkol sa unang grupo ng mga babae. Wala silang kinalaman dito.
Sa tumakbong tatlong buwan, hindi ko sinasabing kilala ko na ang mga kasama ko, pero sa tumakbong tatlong buwan na iyon, hindi ko na kayang kimkimin ang lahat ng mga hindi ko inaasahang malaman. Ang utak ko e parang basurahan na sa kusina ninyo. Punong puno na ng mga basurang pinipilit mong ipagsiksikan sa plastic dahil tinatamad ka pang magtapon. Yun nga lang, nagsisimula ng magkatas ang mga nabubulok mong tira-tira.
Humihingi ako ng tawad sa mga pangunahing tauhan sa kwento kong ito dahil hindi ako humingi ng permiso sa inyo upang ilathala ang mga chismis ninyong hindi ninyo napigilang ikwento sa akin…NOT!